Wednesday, November 17, 2010
so small world
Sobrang liit ng mundo. Umiiwas ka pero napupunta ka sa lugar na iniiwasan mo. Lumalayo ka pero may mga nakakasalamuha ka na malapit sa iniiwasan mo.
Ba’t ba ganun?
Now, I’m here kung saan siya before.
Ang labo,
Ang labo minsan ng buhay.
Sunday, November 7, 2010
| — | Grey’s Anatomy |
my dear blogspot
My dearest blogspot,
You are very special to me. Whenever I have a chance binabasa kita ng buong buo at ng paulit ulit. There are times na malulungkot ako sa mga nababasa ko.. but most of the time naman napapangiti ako. Dito ko kasi binubuhos lahat ng emotions ko..yung happiness at kalungkutan , insecurities at mga bagay na ipinagmamalaki ko.
If you have just notice matagal din akong hindi nakapagsulat. After my last post on February this year pinili ko na hindi n lang magsulat at huwag ka na munang dalawin.I chose not to put into words kung ano man ang nararamdaman ko that time. Figuratively I was dead on those months. Yes.. I died the second time. Alam mo na siguro ang mga pinagdaanan ko nung una akong nabaliw sa buhay.
But now that I’m over it..kaya ko na ulit magsulat. Kaya na ulit kitang balikan at basahin. I am no longer in deep pain. Nakaraos n ko. Nakaraos na kami.
It’s good to have u my dear blogspot. You are my shock absorber, my friend, my listener, my diary.
jen
happitots!
masaya ang buhay.. masaya mabuhay!
kahit na anong problema.. bagyo kung anu pa man.. smile pa rin.
Life must go on.. anjan naman si God.. =)
Go lng ng go.. Fight lang ng fight.
Hindi dapat ako nalulungkot at nagpapapekto sa mga simpleng bagay lang..
I should not make my life complicated.
at di ko dapat sinisisi sa internet ang kung anu mang inis at bad trip ko sa buhay.
happitots na lang palague.. :)
*parehong pakiramdam noong

